اینکه بگوییم چند روز گذشته برای پلی استیشن یک فاجعه روابط عمومی بوده است، اصلا حق مطلب را ادا نمی‌کند. از زمانی که سونی تصمیم خود را مبنی بر توقف تولید دیسک‌های فیزیکی در سال ۲۰۲۸ اعلام کرد، این شرکت به‌طور مداوم مورد انتقادات طرفداران قرار گرفته است.

تبلیغات

بازیکنان برای ابراز خشم خود از این استراتژی، در حال لغو اشتراک‌های پلی استیشن پلاس خود هستند و توسعه‌دهندگان بازی نیز به صف منتقدان این اقدام سونی پیوسته‌اند. اکنون، طرفداران در فضای مجازی یک بند ضد مصرف‌کننده دیگر را در شرایط خدمات (Terms of Service) این شرکت کشف کرده‌اند که خدشه بیشتری به وجهه عمومی پلی استیشن وارد می‌کند.

با توجه به اینکه شرکت‌ها آینده‌ای تاریک را برای صنعت بازی‌های ویدیویی ترسیم می‌کنند، وضع قوانین و مداخلات قانونی برای محافظت از منافع مصرف‌کنندگان بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است.

بر اساس مفاد شرایط خدمات پلی استیشن، اگر بازیکنان به مدت سه سال از حساب کاربری شبکه پلی استیشن (PSN) خود استفاده نکنند، این شرکت حساب آن‌ها را مسدود کرده و تمام بازی‌های دیجیتالی‌شان را باطل می‌کند. ماده ۲۱.۲ به صراحت بیان می‌کند که اگر یک حساب کاربری به مدت ۳۶ ماه غیرفعال بماند، پلی استیشن آن را حذف کرده و کاربر دسترسی به تمام محصولاتی را که خریداری کرده است، از دست خواهد داد.

البته این شرکت پیش از اقدام، ایمیلی برای بازیکن ارسال می‌کند تا او با پاسخ به آن، درخواست باز ماندن حساب PSN خود را ثبت کند. با این حال، اگر کاربر در مهلت ۶ ماهه تعیین‌شده در ایمیل پاسخی ندهد، حساب کاربری برای همیشه بسته خواهد شد و لایسنس تمام بازی‌های دیجیتالی، بسته‌های الحاقی و فیلم‌هایی که از فروشگاه خریداری کرده است، باطل می‌شود.

با توجه به رویکرد جدید پلی استیشن مبنی بر تمرکز همه‌جانبه روی رسانه‌های دیجیتال، وجود چنین شرطی در توافقنامه خدمات، نشانه خوبی برای مصرف‌کنندگان نیست. در حال حاضر بیش از ۸۵ درصد از کاربران پلی استیشن با تصمیم توقف تولید نسخه‌های فیزیکی مخالف‌اند و این توافقنامه لایسنسینگ، دلیل منطقی این مخالفت را به وضوح نشان می‌دهد.

به دنبال این تغییر استراتژی از سوی سونی، بسیاری از طرفداران تهدید کرده‌اند که پلتفرم پلی استیشن را ترک خواهند کرد؛ در همین راستا، یک کارزار اعتراضی برای جلوگیری از توقف تولید دیسک‌های بازی نیز اخیرا از مرز ۹۰ هزار امضا عبور کرده است. با تمام این تفاسیر، به نظر می‌رسد در صورت حذف کامل دیسک‌های فیزیکی، مصرف‌کنندگان دیگر کنترل و مالکیت قطعی بر خریدهای خود نخواهند داشت.

اشتراک‌گذاری »