کلینت هاکینگ (Clint Hocking)، کارگردان خلاق بازی Splinter Cell: Chaos Theory، میگوید پیشرفتهای خیرهکننده گرافیکی و نورپردازیهای واقعگرایانه در بازیهای امروزی، به جای کمک به سبک مخفیکاری، کار را برای سازندگان و بازیکنان دشوارتر کرده است.
هاکینگ معتقد است که تکنیکهای مدرن رندرینگ مانند Ambient Occlusion و Diffusion، محیطها را بیش از حد پیچیده کردهاند.
وی در این باره میگوید:
در بازیهای کلاسیک مخفیکاری، به دلیل استفاده از Baked Lighting، مرز بین سایه و روشنایی بسیار دقیق و واضح بود. بازیکن در یک نگاه میفهمید کدام قسمت امن و کجا خطرناک است؛ اما در بازیهای مدرن، تشخیص اینکه آیا واقعاً در تاریکی پنهان شدهاید یا خیر، بسیار دشوار شده است.
این توسعهدهنده باسابقه اشاره میکند که صنعت بازی ۲۰ سال را صرف این کرده که همه چیز را به واقعیت نزدیکتر کند، اما واقعیت همیشه برای گیمپلی مناسب نیست.
او برای درک بهتر این موضوع، نورپردازی تئاتر را مثال زد و اظهار داشت:
در تئاتر، نورپردازی بسیار دراماتیک و هدفمند است تا تماشاگر دقیقاً بفهمد باید به کجا نگاه کند. در بازیهای مخفیکاری هم ما به چنین وضوحی نیاز داریم، نه لزوماً نوری که دقیقاً مشابه دنیای واقعی رفتار میکند.
هاکینگ تأکید دارد که تکنولوژیهایی مانند ری تریسینگ پتانسیل بالایی دارند، اما نمیتوان صرفاً با اتکا به آنها یک مرحله مخفیکاری خوب ساخت. به عقیده او، طراحان باید یاد بگیرند که چگونه از این ابزارهای پیشرفته برای ایجاد یک تجربه مخفیکاری خالص و قابل درک استفاده کنند و تنها به دنبال زیبایی بصری نباشند.